(shrinkage of concrete)


vormverandering (verkorting) van beton ten gevolge van uitdroging, cementhydratatie en/of  afkoeling


Nadere omschrijving

Krimp ten gevolge van vochtverlies is één van de belangrijkste oorzaken van scheurvorming en dus schade aan betonconstructies. Betontechnologisch onderscheiden we verschillende mechanismen voor krimp:
  • plastische krimp door verdamping van aanmaakwater in de plastische fase;
  • uitdrogingskrimp door verdampen van niet gebonden water uit het beton. Door dit waterverlies trekken de poriën samen en krimpt het beton;
  • verhardings- of chemische krimp: het volume van de gevormde hydratatieproducten is kleiner dan de som van het volume van water en cement. Autogene krimp is een bijzondere vorm van verhardingskrimp. Bij beton met een zeer lage water-cementfacor wordt door de toenemende hydratatie al het aanvankelijk beschikbare water langzaam opgebruikt. Dit inwendige 'uitdrogingsproces' kan leiden tot een volumevermindering van de cementsteen en een meetbare krimp van het beton.
  • Naast krimp door bovengenoemde mechanismen kan beton ook verkorten door temperatuurverlaging.  Temperatuurspanningen ten gevolge van temperatuurgradiënten in afkoelend beton kunnen de oorzaak van scheurvorming zijn.



    Normen/aanbevelingen/literatuur
    • NEN-EN 206-1, Beton, deel 1; Specificatie, eigenschappen, vervaardiging en conformiteit ;
    • NEN 8005, Nederlandse invulling van NEN-EN 206-1, Beton - deel 1 (2004);
    • NEN-EN 1992 Eurocode 2: Ontwerp en berekening van betonconstructies;
    • NEN-EN 1991-1-1, Belastingen op constructies: deel 1-1 Algemene bepalingen – volumieke gewichten, eigen gewicht, opgelegde belastingen voor gebouwen;
    • BP2 - Betonconstructies onder temperatuur- en krimpvervormingen